آن ها جایزه نگرفتند و به ریش تان خندیدند/رضا رسولی

سلام! برادرم ! گل گفتید اما همه را نگفتید.از آنجا که سایت انجمن در انحصار تنی چند از دوستان!!!!!! است، شاید این یادداشت به رویتت نرسد اما چه باک! ما هم مثل رضا برجی و دیگران می گردیم دنبال یک راه تازه. بگذریم. می دانید آنچه ما را از چشم خودی ها می اندازد آنطور که دیگر حتا از ذهنشان می رویم، زیاده خواهی و انحصار طلبی بعضی هامان است که کارهایشان و حرفهایشان از ارزشمندی بالایی برخوردار نیست اما خودشان می پندارند بزرگ آبادی ادبیات معاصرند! همین ها که اتفاقاً محبوب مردم نیستند بلکه تحمیلی هستند که مثل استخوان در گلو مانده داریم تحملشان می کنیم و کمتر کسی شجاعت این را پیدا می کند تا بگویدشان محض رضای خدا دست از سرمان بر دارند و بگذارند در ادبیات که عاری است از بی ادبی های رایج و مرسوم این جماعت، نفسی بکشیم. و اتفاقاً همین ها شده اند دایه ی مهربان تر از مادر!همین ها که بخش عظیمی از فضای فرهنگی را تحت مهمیز بی ادبی و زیاده خواهیشان دارند و تا می خواهی به رفتار و کردارشان اعتراض کنی، فوری به توهین و تهمت متوسل می شوند و جایگاه خودشان را نزد مقامات ، به رخ می کشند و هر کلام هر کدام از بندگان خدا را در باره ی خودشان، به پول بیت المال، کتاب می کنند تا بکنندش چماق سر ما.وقتی اینها در جشنواره های خود ما که با خون دل و به بهای عمر و اعتبارمان آنها را سر پا نگه داشته ایم، هیچ اثری از هیچ کدام از خودی ها را قابل دریافت تقدیر و جایزه نمی دانند- که من مطمئن هستم دلیلش ماندگی شان در گذشته و عدم شناختشان از ادبیات امروز مملکت و ظرفیت های عالی موجود در آن است- آن وقت چنین اتفاقاتی می افتد. پس برادرم ! انگشت را روی نقص بالاتری بگذار و آن را از ساحت موجودیت خودی ها پاک کن ! اگر چه من از اساس خودی و ناخودی ای در کار نمی بینم و این تقسیم بندی را نمی خواهم.

نویسنده: مریم صباغ زادهیکشنبه 10 مرداد1389 ساعت: 14:12سلام! برادرم . جناب آقای رضا رسولی، عضو محترم هیأت مدیره انجمن قلم ایران!
شما در مورد اهداء نشان به هنرمندان گل گفتید اما همه را نگفتید. من نظر خودم را در جواب به نوشته ی شما، در سایت انجمن قلم نوشته ام اما از آنجا که سایت ما فعلاً در انحصار تنی چند از دوستان!!!!!! ماست، شاید این یادداشت به رویت شما نرسد اما چه باک! ما هم مثل رضا برجی و دیگران می گردیم دنبال یک راه تازه. بگذریم.
می دانید آنچه ما را از چشم خودی ها می اندازد آنطور که دیگر حتا از ذهنشان می رویم، زیاده خواهی و انحصار طلبی بعضی هامان است که کارهایشان و حرفهایشان از ارزشمندی بالایی برخوردار نیست اما خودشان می پندارند بزرگ آبادی ادبیات معاصرند! همین ها که اتفاقاً محبوب مردم نیستند بلکه تحمیلی هستند که مثل استخوان در گلو مانده داریم تحملشان می کنیم و کمتر کسی شجاعت این را پیدا می کند تا بگویدشان محض رضای خدا دست از سرمان بر دارند و بگذارند در ادبیات که عاری است از بی ادبی های رایج و مرسوم این جماعت، نفسی بکشیم. و اتفاقاً همین ها شده اند دایه ی مهربان تر از مادر! همین ها که بخش عظیمی از فضای فرهنگی را تحت مهمیز بی ادبی و زیاده خواهیشان دارند و تا می خواهی به رفتار و کردارشان اعتراض کنی، فوری به توهین و تهمت متوسل می شوند و جایگاه خودشان را نزد مقامات، به رخ می کشند و هر کلام هر کدام از بندگان خدا را در باره ی خودشان، به پول بیت المال، کتاب می کنند تا بکنندش چماق سر ما. وقتی اینها در جشنواره های خود ما که با خون دل و به بهای عمر و اعتبارمان آنها را سر پا نگه داشته ایم، هیچ اثری از هیچ کدام از خودی ها را قابل دریافت تقدیر و جایزه نمی دانند- که من مطمئن هستم دلیلش درجازدگی شان در گذشته و عدم شناختشان از ادبیات امروز مملکت و ظرفیت های عالی موجود در آن است- آن وقت چنین اتفاقاتی می افتد. پس برادرم ! انگشت را روی نقص بالاتری بگذار و آن را از ساحت موجودیت خودی ها پاک کن ! اگر چه من از اساس خودی و ناخودی ای در کار ادب و هنر نمی بینم و این تقسیم بندی ها را نمی خواهم و معتقدم آن که خوب کار می کند و ارزشی، او خودیست.

امیرالمومنین علی علیه‏السلام می فرمایند: از خدا پروا کنید و با نعمت های خدادادی درگیر نشوید و به فضل و بخشش خداوند حسات نورزید و از فرومایگان اطاعت نکنید!
دیروز مراسم رونمایی ترجمه عربی رمان فاخر آنک آن یتیم نظر کرده بود. خدمت استاد گرامی جناب دکتر محمد رضا سرشار تبریک می‏گویم. از افتخارات بنده این است که عضو انجمنی هستم که بزرگان و دلسوزانی چون ایشان عضو هیأت مدیره آن هستند. خداوند ایشان را حسد حسودان حفظ نماید.
حضرت امیر می فرمایند: حق سنگین اما گواراست و باطل سبک اما کشنده!

خانم محترم! حرفهاي آقاي رسولي اگر گل بود، چون حرف دل بود. حرف شما چطور؟
مطمئن باشيد مردم كسي را كه محبوبشان نباشد به زير مي‌كشند. پس اگر بعضي هنوز هستند و به ادبيات اين مملكت خدمت مي‌كنند، محبوب مردمند.
برخلاف نظر شما، من معتقدم امروز همه شجاع شده‌اند.شجاع شده‌اند كه به راحتي وامصيبتا مي‌گويند و مدال شجاعت مي‌طلبند.
اما با شما موافقم كه ادبيات امروز، پر شده از بي‌ادبي‌هاي رايج و مرسوم.ولي از طرف كدام جماعت؟!
آقاي رسولي در انتهاي يادداشتشان حرف خوبي زده‌اند. چه خوب است كه آن را آويزه گوشمان كنيم. نوشته‌اند: دشمن شادِمان نكنيد.