خبرگزاري فارس: عليالله سليمي در نشست نقد و بررسي مجموعه داستانهاي «ميهماني با كلاغها»، گفت: مجموعه داستانهاي اين كتاب بيشتر به غربت و تنهايي زنان پرداخته است، با اينكه راوي مرد است، اما ذهن زنانه در داستانهاي «ميهماني با كلاغها» حكمفرما است.
به گزارش خبرنگار باشگاه خبري فارس «توانا»، مجموعه داستانهاي «ميهماني با كلاغها» نوشته زهرا پورقربان، در سراي اهل قلم با حضور منتقدان نرگس آبيار نويسنده كودك و نوجوان و عليالله سليمي نقد و بررسي شد.
عليالله سليمي در مراسم نقد و بررسي مجموعه داستانهاي «ميهماني با كلاغها»، اظهار داشت: در گذشته برخي از داستانهاي اين كتاب از جمله داستان «بيقرار» و داستان «چيزي نداريم تا غروب» به ترتيب برگزيده جشنواره دفاع مقدس و جشنواره اصفهان شده و داستانهاي ديگر نيز در جشنوارههاي مختلف به عنوان تكداستان برگزيده شدهاند.
وي با بيان اينكه محوريت مجموعه داستانهاي «ميهماني با كلاغها» با زنان است، اضافه كرد: نويسنده در اين كتاب به سراغ زنهايي رفته كه بيشتر از قشر متوسط جامعه هستند زناني كه دغدغههاي روزمره و گاهي زندگيهاي ملالانگيزي دارند و نويسنده با روايت اين داستانها، پردههايي از اين زندگي را براي مخاطب بازگو ميكند.
* داستانهاي «ميهماني با كلاغها» فاقد ابهامات بوده و براي مخاطبان قابل فهم است
سليمي ادامه داد: زهرا پورقربان در نوع نگارش مجموعه داستانهاي اين كتاب بيشتر به غربت و تنهايي زنان پرداخته است؛ به نوعي در هر داستان اين امر روايت شده است.
وي با بيان اينكه روايان برخي از داستانهاي اين كتاب مرد هستند، افزود: با اينكه راوي مرد است اما نقطه عطف داستان، زنان هستند.
سليمي با بيان اينكه ذهن زنانه در داستانهاي «ميهماني با كلاغها» حكمفرما است، افزود: فضاي حاكم بر مجموعه داستانهاي اين كتاب مربوط به سه دهه اخير نيست بلكه فضاهاي اين داستان به گذشته ربط دارد.
وي اضافه كرد: اگر بخواهيم در خصوص كليت اين مجموعه كتاب، اظهار كنيم ميتوان به سادگي طرح داستانها اشاره كرد يعني داستانهاي «ميهماني با كلاغها» فاقد ابهامات بوده و براي مخاطبان قابل فهم است.
سليمي ادامه داد: نويسنده براي اينكه بخواهد در داستانهاي خود از شيوههاي نوآوري استفاده كند شيوههاي متفاوتي را بكار ميگيرد كه اين امر به اصل داستان لطمه وارد ميكند.
وي افزود: داستان «سهرنگ» كه نخستين قصه مجموعه داستانهاي «ميهماني با كلاغها» است به نوعي از حالت آشناييزدايي در روايت است اما نويسنده بعد از نگارش اين داستان خسته به نظر ميآيد.
سليمي با بيان اينكه معتقدم كه زهرا پورقربان در اين كتاب شيفته يك چيزي شده است و مدام آن را تكرار ميكند، بيان كرد: اين داستان داراي بيش از 200 علامت سوال است در صورتي كه مطالب و مفهوم داستانها بدون علامت سوال نيز به مخاطب منتقل ميشود.
وي با بيان اينكه مشخص نيست نويسنده با به كارگيري بيش از 200 علامت سوال ميخواهد چه چيزي را به مخاطب ثابت كند، اضافه كرد: از اين موضوع ميتوان نتيجهگيري كرد كه در اين داستان رواي از اتفاقاتي كه به سرش آمده مطمئن نيست.
* در شيوه روايت داستانهاي اين كتاب يكدستگي وجود ندارد
سليمي با بيان اينكه جملههاي اين كتاب بسيار كوتاه و تلگرافي است، عنوان كرد: وقتي مخاطب به انتهاي داستان ميرسد و فعلها را معكوس ميكند ميبيند كه اتفاق خاصي در اين داستانها رخ نداده است و تنها هدف نويسنده ميتواند اين باشد كه راوي به حرفهايي كه ميزند، اطمينان ندارد.
وي اضافه كرد: مخاطبان با خواندن داستانهاي «ميهماني با كلاغها» متوجه نميشوند كه اين اتفاقات در عالم واقعيت براي نويسنده رخ داده است يا در عالم توهم.
سليمي ادامه داد: مخاطب در برخي از داستانهاي اين كتاب از جمله داستان «چيزي نداريم تا غروب»، احساس ميكند كه نويسنده يك شيوه نوشتاري را تمرين ميكند تا اينكه بخواهد شيوه تازهاي را ارائه كند.
وي افزود: داستانهاي اين كتاب به ويژه داستان «كنار خاك خيس» در فضاهاي گذشته رخ دادهاند و يا به نوعي داستان دهه 40 است؛ دههاي كه فضاي آن براي مخاطبان ملموس نيست.
سليمي بيان كرد: نويسنده با نثر ساده و روان براي مخاطب قصهاي را تعريف كرده است و معمولأ سراغ شيوههاي متفاوت روايتي نرفته است.
وي با بيان اينكه زهرا پورقربان براي بازگو كردن قصه از تبحر بالايي برخوردار است، اضافه كرد: يكي از اصولي كه نويسندگان براي برخي از داستانهايشان در نظر ميگيرند اين است كه داستانها از نظر مضمومي، فرم و شكل كار با هم همخواني داشته باشند.
سليمي ادامه داد: زنان به عنوان يك شخصيت محوري در داستانها حضور دارند و اين امر يك وجه مشترك در تمام داستانهاي «ميهماني با كلاغها» است.
وي عنوان كرد: در شيوه روايت اين اثر يكدستگي وجود ندارد و نويسنده سعي كرده تا فرمهاي مختلفي را تجربه كند و اين امر باعث بر هم زدگي يكدستي روايت شده است.
سليمي اضافه كرد: در برخي از داستانهاي زهرا پورقربان شخصيتهاي زن غايب وجود دارد كه در زمان روايت حضور ندارند در حاليكه راوي با بهانههاي مختلف با آنها صحبت كرده و ماجراهايي را براي مخاطب تعريف ميكند.
وي افزود: كسي كه بهانه روايت است در داستانهاي اين كتاب حضور ندارد و راوي در اين كتاب تنها است همچنين، اكثر شخصيتهاي مجموعه داستانهاي «ميهماني با كلاغها»، مشكلدار هستند نه مسألهدار.
سليمي عنوان كرد: اكثر كاراكترهاي آثار زهرا پورقربان به هم نزديك هستند و هر چه تعداد تأليف كتابهاي او بيشتر ميشود، مهارت و تسلط نويسنده به نويسندگي پررنگتر خواهد شد.
ارسال نظر